Το έλεγα από την αρχή και θα το πω για μια ακόμη φορά. Δεν θα ήθελα και νομίζω κανείς άλλος να βρίσκομαι στην θέση του Λίνεν. Στην φάση που βρίσκεται ο Ολυμπιακός τώρα και στη φάση που βρισκόταν πριν δύο μήνες δεν υπήρχε περίπτωση να δεχόταν να αναλάβει τέτοια αποστολή... αυτοκτονίας. Να κάνεις δηλαδή προπόνηση και προετοιμασία σε δέκα πιτσιρικάδες και άλλους δέκα που δεν ξέρεις άν θα βρίσκονται στην ομάδα. Να τους προετοιμάζεις για τα πρώτα παιχνίδια του γιουρόπα και στην πορεία να βάζεις μέσα ένα ένα από τους βασικούς της προηγούμενης σεζόν που δεν είχες και το ίδιο με τους παίκτες που αποκτάς στην μεταγραφική περίοδο.... Παρόλα αυτά η ομάδα δείχνει να ξεπερνάει τα όποια προβλήματα και έστω και δύσκολα να βαδίζει από επιτυχία σε επιτυχία. Το τελικό 2-1 σε βάρος της Μακάμπι είχε και τα θετικά αλλά και τα αρνητικά του σημεία. Οτι κατάφερε η ομάδα να ανατρέψει το 0-1 του πρώτου μέρους είναι σημαντικό και δείχνει την προσπάθεια των παικτών. Οτι παρουσιάστηκαν τα γνωστά προβλήματα στην επιθετική γραμμή τα επισήμανα και τις προηγούμενες ημέρες. Οτι δεν υπάρχει ο παίκτης-σκούπα στο κέντρο το ίδιο. Ολα αυτά οδηγούν σε πολλά συμπεράσματα τα οποία θα αναλύσω τις επόμενες ημέρες. Μπας και καταλάβουν όλοι ότι ο Λίνεν συνεχίζει να δουλεύει κάτω από ...ειδικές συνθήκες και με το κεφάλι του κάτω από μια τεράστια ...σπάθα που χρησιμοποιούσαν οι δήμιοι την εποχή της Αναγέννησης! Κάτσε κάτω από τη σπάθα Λίνεν για να δούμε πόσο σκληρό σβέρκο διαθέτεις. Μακάρι να παραμείνει το κεφάλι σου στη θέση του...