Ακολουθήστε μας

RED BLOGS

Καρπετόπουλος: Η αντίφαση στην ιστορία του Μπλατ

Δεν νομίζω ότι υπήρξε κάποιος που ένιωσε την παραμικρή έκπληξη για το χωρισμό του Ολυμπιακού με τον Ντέιβιντ Μπλατ, που όπως συνηθίζεται σε αυτές τις περιπτώσεις αποχαιρέτισε τον κόσμο με μια προσωπική δήλωση. Η ομάδα του Ολυμπιακού με την Βιλερμπάν έπαιξε σαν να μην είχε προπονητή. Κάποιοι δεν τον άκουγαν καν, κάποιοι άλλοι τον κοιτούσαν με απορία. Στην πραγματικότητα ο Μπλατ, αν είχε τον απαραίτητο σε αυτές τις περιπτώσεις κυνισμό, έπρεπε να φύγει πέρυσι μετά το περίφημο SMS στο Πρίντεζη («δεν υπάρχει σάλιο…), αυτό που έκανε γνωστά τα οικονομικά προβλήματα της ομάδας. Ήταν δεδομένο ότι στη συνέχεια αυτά θα προκαλούσαν δυσκολίες εντός της ομάδας σχεδόν αδύνατο να αντιμετωπιστούν. Ποιος μπορεί να είναι αυστηρός με παίκτες στους οποίους υπήρχαν οφειλές τεράστιες; Ισως κάποιος Έλληνας προπονητής – σίγουρα όχι ο Μπλατ που θεωρεί αυτονόητο οι παίκτες να πληρώνονται στην ώρα τους. Όταν αυτοί άρχισαν ένας ένας να φεύγουν  (ο Τίμα, ο Τουπάν κτλ) ή να ψάχνουν ομάδες (ο Μάντζαρης, ο Λε Ντέι, ο Γκος) έπρεπε να φύγει κι αυτός. Ισως δεν ήθελε να φύγει και λόγω της ασθένειας του – ίσως ένοιωθε ότι στους αδερφούς Αγγελόπουλους χρωστάει κάτι για τη στήριξη. Όπως και να χει η καριέρα του είχε τελειώσει – αν άρχισε και ποτέ.

 

Δυο χρόνια αργότερα

Ο Μπλατ ήρθε στον Ολυμπιακό με τουλάχιστον  δυο χρόνια καθυστέρηση. Ο Ολυμπιακός το καλοκαίρι του 2016 βασιζόταν σε έναν κορμό Ελλήνων παικτών. Αλλοι ήταν ακόμα στα ντουζένια τους, (ο Πρίντεζης και ο Σπανούλης π.χ), και άλλοι έπρεπε να εξελιχθούν: ο Παπανικολάου, ο Παπαπέτρου, ο Μάντζαρης έπρεπε να βελτιώσουν κυρίως το επιθετικό τους παιχνίδι, να δουλέψουν δηλαδή με ένα προπονητή που μπορούσε να τους μάθει κάτι παραπάνω από το να παίζουν σκληρή άμυνα, να τρέχουν στον αιφνιδιασμό όποτε το γήπεδο ήταν άδειο και να σουτάρουν για τρίποντο. Ο Μπλατ θα μπορούσε να πάρει αυτό το γκρουπ, να προσθέσει κάποιους ξένους ικανούς να λειτουργήσουν ως πρωταγωνιστές και όχι ως ρολίστες και να μάθει  στην ομάδα να παίζει το επιθετικό αμερικάνικο μπάσκετ που στην Ευρωλίγκα κερδίζει. Το 2016 ο Ολυμπιακός ήταν μια ομάδα που κόστιζε 14-15 εκατ ευρώ και μπορούσε να συντηρηθεί – τώρα το κόστος του πρέπει να είναι μικρότερο.  Δυστυχώς για αυτόν ο Μπλατ ήρθε με καθυστέρηση διετίας. Ηρθε το καλοκαίρι του 2018, όταν ο Σπανούλης είχε πλέον πατήσει τα 36, ο Πρίντεζης ερχόταν από μία σεζόν με δύο τραυματισμούς και οι υπόλοιποι είχαν χάσει χρονιές κερδίζοντας μεγάλα ματς, παραμένοντας ωστόσο στάσιμοι. Κυρίως ήρθε όταν τα χρήματα ήταν (είναι…) λιγότερα.

Η αλήθεια είναι ότι ο Μπλατ έφερε μαζί του τις ωραίες ιδέες του: εξήγησε π.χ από την πρώτη μέρα ότι μία ομάδα πρέπει να φτάνει τους 90 πόντους «διότι σε αυτή την περίπτωση όποιος θέλει να την κερδίσει πρέπει να βάλει περισσότερους κι αυτό δεν είναι ποτέ εύκολο για κανέναν». Οσο υπήρχε μια κάποια κανονικότητα προσπάθησε να τον αλλάξει τον Ολυμπιακό της άμυνας και της αυταπάρνησης κι αυτό του το αναγνωρίζω και για αυτό θα τον θυμάμαι με συμπάθεια – κυρίως γιατί έχω την υποψία ότι το προσπάθησε κόντρα σε πολλούς, αν όχι και σε όλους. Θα θυμάμαι ότι παρουσίασε πέρσι έναν Ολυμπιακό έτοιμο σε χρόνο ρεκόρ που έκανε νίκες εκτός έδρας σκοράροντας  πολύ, αλλά δεν είχε και κανένα πρόβλημα να παίξει σκληρή άμυνα απέναντι σε επιθετικές μηχανές όπως η Μπαρτσελόνα και η Εφες πχ. Μια ομάδα που κέρδισε τη Ρεάλ στο ΣΕΦ, που έπαιξε στα ίσια την ΤΣΣΚΑ στη Μόσχα, που έχασε από τη διαιτησία με τη Φενέρ που ανταπέδωσε στον ΠΑΟ την ήττα στον πρώτο αγώνα σβήνοντας και την διαφορά. Και που κλάταρε, όχι γιατί είχε πέντε τραυματίες λόγω της υπερπροσπάθειας όπως τα προηγούμενα χρόνια, αλλά γιατί απλά ξέμεινε από χρήματα – πράγμα που έμπλεξε και τον ίδιο τον Μπλατ.

Διαβάστε εδώ την συνέχεια

Περισσoτερα για RED BLOGS

Διαφήμιση
Διαφήμιση

Follow Us

Διαφήμιση