Ακολουθήστε μας

RED BLOGS

Καρπετόπουλος: Η χαρά του παιγνιδιού

Καρπετόπουλος: Η χαρά του παιγνιδιού

Ανέβηκε πριν 6 μήνες

Με την επανέναρξη του πρωταθλήματος, μετά την διακοπή, η ερώτηση όλων ήταν πως μπορεί να αντέξει ο Ολυμπιακός να κυνηγάει τον ΠΑΟΚ, που δεν χάνει ποτέ, όταν έχει να δώσει τρία ματς εκτός έδρας με αντιπάλους τρεις ομάδες που πέρυσι δεν κέρδισε, δηλαδή τον Λεβαδειακό και τον ΠΑΣ, που καίγονται για βαθμούς, και τον Αστέρα στην Τρίπολη, που σχεδόν πάντα τον δυσκολεύει. Η δοκιμασία έγινε ακόμα πιο δύσκολη όταν στην κλήρωση του κυπέλλου του προέκυψε και η Ξάνθη: τα δύσκολα εκτός έδρας ματς έγιναν τέσσερα και στο μοναδικό εντός έδρας παιγνίδι αυτού του κύκλου προέκυψε η υποχρέωση της πρόκρισης, μετά το 0-0 στα Πηγάδια. Με τη νίκη στην Τρίπολη χθες βράδυ ο κύκλος έκλεισε επιτυχημένα. Όχι γιατί το σέντερ φορ που αποκτήθηκε, μπήκε και έλυσε το περίφημο επιθετικό πρόβλημα (αυτό που υπάρχει στην Ελλάδα και όχι στην Ευρώπη…), ούτε γιατί ξαφνικά οι διαιτητές άρχισαν να μην βλέπουν χέρια και να σφυρίζουν πέναλτι για ψύλλου πήδημα, αλλά για ένα απλό λόγο. Γιατί φέτος ο Ολυμπιακός, μέσα από επώδυνες διαδικασίες και αρκετές δυσκολίες, βρήκε κάτι που είχε χάσει: την χαρά του παιγνιδιού. Αυτή είναι η καλύτερη εφετινή μεταγραφή του.

Η τεράστια ανάγκη

Έχω δει πολλές ομάδες του Ολυμπιακού: και καλές και κακές, και υπερπροστατευμένες και διοικητικά αδύναμες και φτωχές και πλούσιες. Ο μεγάλος διαχωρισμός, στα δικά μου μάτια, ήταν πάντα αυτός που είχε να κάνει με το παιγνίδι: καλός ήταν ο Ολυμπιακός που σε έκανε να περιμένεις να τον δεις, σίγουρος ότι θα κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί για να κερδίσει και κακός Ολυμπιακός ήταν αυτός που δεν έκανε τίποτα από αυτά που μπορούσε – μπορεί να κέρδιζε (και συχνά κέρδιζε πολύ) και μπορεί να έχανε, αλλά δεν δημιουργούσε καμία σχεδόν προσδοκία.

Ισχύει αυτός ο διαχωρισμός για όλες τις άλλες ομάδες; Όταν μιλάμε για την Ελλάδα όχι κι ο λόγος είναι απλούστατος: αντίθετα με τον χορτασμένο Ολυμπιακό, όλοι σχεδόν οι άλλοι είχαν πάντα μια τεράστια ανάγκη να κερδίσουν ή να κάνουν κάποια συγκεκριμένα πράγματα που οι οπαδοί τους απαιτούσαν κι αυτό από μόνο του έβαζε πάντα τη χαρά του παιγνιδιού σε δεύτερη μοίρα. Όταν κάποιος έβρισκε άκρες (συνήθως με το Κράτος…) κι έφτιαχνε μια ομάδα της προκοπής ήθελε να κερδίσει το πρωτάθλημα και η προσήλωσή του αφορούσε αυτό και μόνο. Όταν δεν είχε αυτή τη δυνατότητα, έψαχνε παρηγοριά στο κύπελλο ή στα ντέρμπι – μόνο ο Παναθηναϊκός θυμάμαι κάποια πολλά χρόνια πριν να έχει ως προτεραιότητα τα ευρωπαϊκά του παιγνίδια: μπορεί και σε αυτά να μην έπαιζε ποδόσφαιρο που γέμιζε τον κόσμο του, αλλά το να ανταποκρίνεσαι στην δυσκολία του επιπέδου είναι κάτι που στην Ελλάδα θεωρείται σπουδαίο. Κι αυτός, όμως, σπανίως συνδύασε την ευρωπαϊκή του ανθεκτικότητα με την χαρά του παιγνιδιού, ώσπου τα έχασε και τα δυο.

Διαβάστε εδώ την συνέχεια

Περισσoτερα για RED BLOGS

Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση avance.gr

Follow Us

Διαφήμιση