Ακολουθήστε μας

RED BLOGS

Καρπετόπουλος: Η πρώτη φορά του Πέδρο Μαρτίνς

Οι παίκτες τον μπουγέλωσαν και τον σήκωσαν στον αέρα. Ηταν η πρώτη φορά από τότε που ο Πέδρο Μαρτίνς ήρθε στην Ελλάδα που τον είδα να γελάει τόσο πολύ. Ο προπονητής που την Κυριακή στο ΟΑΚΑ είχε εμφανιστεί σχεδόν μουτρωμένος, μετά την μαθηματική κατάκτηση του πρωταθλήματος, χθες έμοιαζε άλλος άνθρωπος, σαν να είχε αποφασίσει πως το πρωτάθλημα θα το πανηγυρίσει μόνο στο σπίτι. Φυσικά ο λόγος των πανηγυριών είχε να κάνει πως σε χρόνο ρεκόρ τελείωσε και η ιστορία του CAS: μετά την ήττα του ΠΑΟΚ από την ΑΕΚ στην Τούμπα και τη νίκη του Ολυμπιακού επί του ΟΦΗ, η εκδίκαση της υπόθεσης της πολυϊδιοκτησίας δεν παίζει κανένα ρόλο στη βαθμολογία. Ο Μαρτίνς και οι παίκτες του έδειξαν πως και αυτό το είχαν στα υπόψιν τους: έτσι εξηγείται και η τρομερή συγκέντρωση όλων για να ρθει αυτό το «πέντε στα πέντε» χάρη στο οποίο έχει τελειώσει η δουλειά σε χρόνο ρεκόρ. Στο άδειο Καραϊσκάκη στο τέλος του ματς του Ολυμπιακού με τον ΟΦΗ υπήρχε ευτυχία. Αυτή έβλεπες στο πρόσωπο του προπονητή του Ολυμπιακού που στο να πανηγυρίζει τίτλους δεν είναι καθόλου συνηθισμένος.

Ο πιο δύσκολος δρόμος

Στον Μαρτίνς χρειάστηκαν 101 ματς στον πάγκο του Ολυμπιακού για να βρει την ευτυχία. Πολύ συχνά στον Ολυμπιακό κερδίζουν πρωταθλήματα προπονητές για πρώτη φορά στην καριέρα τους: έχει συμβεί και με Ελληνες, όπως ο Τάκης Λεμονής και ο Γιάννης Ματζουράκης, έχει συμβεί και με ξένους, όπως ο Μάρκο Σίλβα, ο Μίτσελ, φυσικά και ο Ερνέστο Βαλβέρδε. Ο Μαρτίνς όμως χρειάστηκε να πάρει τον πιο δύσκολο δρόμο από όλους: 101 ματς στον πάγκο του Ολυμπιακού είναι πιο δύσκολη δουλειά από το να κατακτήσεις μαζί του το πρωτάθλημα.

Πολλές από τις περσινές επιλογές του ένα χρόνο μετά μπορεί σήμερα να μοιάζουν και ανεξήγητες. Οι επικριτές του θα μπορούσαν να πουν πως αν ήδη από πέρυσι ήταν πιο προσεχτικός σε μια σειρά από αποφάσεις μπορεί να τα είχε καταφέρει να κερδίσει το πρωτάθλημα με την πρώτη – όπως τόσοι πολλοί άλλοι. Κοιτάζοντας προς τα πίσω αυτά είναι μάλλον εύκολα να τα πεις. Ας πούμε στην πορεία αποδείχτηκε ότι η προσπάθεια καθιέρωσης του Γιαννιώτη ως βασικού τερματοφύλακα ήταν λάθος από τη στιγμή που υπήρχε ο Σα, που είναι μια κλάση καλύτερος. Μπορεί επίσης κάποιος να πει ότι πέρυσι άργησε να καθιερωθεί ο Γκιγιέρμε ή ότι ο προπονητής δεν δοκίμασε όσο έπρεπε τη λύση του 4-3-3: ο Μπουχαλάκης, ο Καμαρά κι ο Γκιγιέρμε υπήρχαν από πέρυσι. Μπορεί επίσης να χρεωθεί στον Μαρτίνς το γεγονός ότι στην πρώτη του χρονιά πειραματίστηκε πολύ με τα στόπερ κι αυτό πληρώθηκε.

Ολες αυτές οι αναγνώσεις είναι λανθασμένες γιατί γίνονται εκ των υστέρων: και πέρυσι ο καλός αυτός προπονητής, με το υλικό που είχε, προσπάθησε να βρει τις καλύτερες δυνατές λύσεις. Εχω π.χ θεωρώ ότι μια από τις πιο έξυπνες κινήσεις του ήταν εκείνο το παράξενο 4-4-2 στο οποίο ο Γκερέρο έτρεχε για τον Φορτούνη που γινόταν φορ όταν ο αντίπαλος είχε τη μπάλα – ο μηχανισμός αυτός είχε δώσει τη «νίκη – πρόκριση» με τη Μίλαν και είχε σταθεί λόγος για να δούμε πολλά ωραία επιθετικά παιγνίδια καθώς επέτρεπε και την συνύπαρξη του Ποντένσε με τον Χριστοδουλόπουλο.

Ο Μαρτίνς δεν είναι ο τύπος που θα κολλήσει σε ένα και μόνο σχήμα: είναι μέλος της ομάδας κι αυτός. Για παράδειγμα αν επέμενε στον Γιαννιώτη ήταν γιατί καταλάβαινε πως θα ήταν καλό ο Ολυμπιακός να βγάλει ένα Ελληνα τερματοφύλακα. Από την άλλη σε αυτά τα δυο χρόνια έδειξε και κάμποσες φορές ότι είναι αφεντικό: έδιωξε τον Τουρέ χωρίς να του δώσει τη δυνατότητα να παίξει τρία ματς στη σειρά, δεν χρησιμοποίησε φέτος τον Μορ γιατί θεωρούσε την απόκτησή του περιττή, υπήρξε σκληρός με τον Κούτρη γιατί δεν βελτιωνόταν κατά τη γνώμη του αμυντικά κι άφησε τον Μεριά να φύγει παρόλο που τον είχε χρησιμοποιήσει βασικό σε όλα σχεδόν τα ματς του Τσάμπιονς λιγκ, όταν συζητώντας μαζί του κατάλαβε πως είναι στρεσαρισμένος.

Διαβάστε εδώ την συνέχεια

ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΤΟ REDNEWS.GR ΣΤΟ GOOGLE NEWS

Περισσoτερα για RED BLOGS

Follow Us