Ακολουθήστε μας

RED BLOGS

Καρπετόπουλος: Και δάκρυσα και λίγο…

Μια ομάδα που δεν παραιτείται από τα όνειρά της μπορεί να τα δει να μετουσιώνονται σε στιγμές ιστορίας. Μετά το ματς Αρσεναλ – Ολυμπιακός (1-2) κι αφού είχα ακούσει από όλους ότι «η ελληνική ομάδα έγραψε ιστορία στο Λονδίνο» άρχισα να αναρωτιέμαι από πού προέρχεται η λέξη «ιστορία». Προέρχεται από το ουσιαστικό «ίστωρ».« Ίστωρ» ήταν εκείνος που κατείχε ένα θέμα καλά ή ήταν αυτόπτης μάρτυρας ενός γεγονότος και μπορούσε να το παρουσιάσει και να το κρίνει δίκαια. Οι Αθηναίοι έφηβοι ορκίζονταν στους «Ίστορες θεούς», δηλαδή στους Θεούς που είχαν την αίσθηση της δικαιοσύνης. Η λέξη “ίστωρ” με τη σειρά της προέρχεται από το αρχαίο ρήμα «οίδα» το οποίο σήμαινε «γνωρίζω». Η λέξη «ιστορία» εμπεριέχει ετυμολογικά και γνώση (αφού την γράφεις και την αφηγείσαι μόνο αν τη γνωρίζεις), αλλά και δικαιοσύνη, αφού αυτή η τελευταία είναι το εργαλείο που πρέπει να χρησιμοποιείς για να την αναδείξεις. Γνώση και δικαιοσύνη είναι τα συστατικά της χθεσινής πρόκρισης του Ολυμπιακού. Πρόκρισης; Λάθος. Του ονείρου που έγινε ιστορία, είναι το σωστό.

Η γνώση που γίνεται δύναμη

Πρώτα από όλα η γνώση. Ο Πέδρο Μαρτίνς γνωρίζει και την ομάδα του και τον αντίπαλο. Δεν σκέφτεται ποτέ να αλλάξει την ομάδα που τόσο καλά έχει συμπεριφερθεί τακτικά στο προηγούμενο ματς για 70 λεπτά – πριν δηλαδή την πειράξει ο ίδιος ρισκάροντας. Μοναδικές αλλαγές ο Σισέ αντί του τιμωρημένου Σεμέδο και ο Ρατζέλοβιτς που έχει κερδίσει την συμμετοχή του στην Τούμπα: όλα τα υπόλοιπα είναι ίδια. Το σχήμα είναι 4-3-3 και δεν υπάρχει κανένας λόγος προσαρμογής επειδή η Αρσεναλ θα εμφανιστεί από την αρχή με τους Ομπαμεγιάνγκ, Λακαζέτ, Πέπε και τον Οζίλ πίσω τους. Οι διαφοροποιήσεις στην στρατηγική είναι ελάχιστες: ο Ολυμπιακός παίζει αυτή τη φορά πιο πολύ οριζόντιο ποδόσφαιρο και πιο γρήγορα με τη μπάλα, γιατί ο Μαρτίνς γνωρίζει καλά (και) την Αρσεναλ και ξέρει πως με τον Θεμπάγιος στην μεσαία γραμμή η ομάδα του Αρτέτα αποκτά μεγαλύτερη ποιότητα ίσως, αλλά χάνει σε δυναμισμό.

Στην πρώτη ώρα του αγώνα η στατιστική καταγράφει κάτι απίθανο: οι μέσοι του Ολυμπιακού έχουν πάρει όλοι άριστα στις μεταβιβάσεις – καταγράφονται όλες κι όλες δυο λάθος πάσες τους! Ο Ολυμπιακός δεν πουλά ποτέ τη μπάλα, δεν χαρίζει αντεπιθέσεις, δεν πιέζεται – τρέχει. Όταν στο 54΄ο Σισέ κάνει το 0-1 ο Μαρτίνς πανηγυρίζει ψύχραιμα, καμαρώνοντας για μια ομάδα που παίζει πολύ μυαλωμένα. Δυο λεπτά αργότερα ο Τσιμίκας μεταμορφώνει το Εμιρετς σε Τούμπα και κάνει πασαρέλα σε φουλ ταχύτητα, αλλά ο Λένο του στερεί ένα γκολ που το αξίζει όσο κανείς. επεμβαίνοντας σε ένα κεραυνό που εξαπολύει με το δεξί – αν είναι δυνατόν!

Το μόνο πρόβλημα του Ολυμπιακού είναι η κόπωση που κάνει την εμφάνισή της μετά το 75΄, αλλά ο προπονητής την περιμένει: η είσοδος του Μασούρα αντί του Ρατζέλοβιτς και του Γκασπάρ αντί του Βαλμπουενά μαρτυρούν την αυτοκριτική του για όσα έκανε στο πρώτο ματς. Και χθες υπήρχε ανάγκη νίκης, αλλά αυτή τη φορά δεν υπήρχε αλόγιστο ρίσκο: αν την πατήσεις μαθαίνεις. Οι δυο που μπήκαν στο γήπεδο έχουν στην παράταση τις δυο μεγαλύτερες ευκαιρίες: ο Γκασπάρ σουτάρει άουτ μόνος απέναντι στο Λένο κι ο Μασούρας έχει δοκάρι στο 109΄. Ο Μαρτίνς παίρνει το ρίσκο στο τέλος, μετά το εκπληκτικό γκολ του Ομπαμεγιάνγκ: παίζει με το Σισέ σέντερ φορ και βάζει στο γήπεδο τον Αβραάμ. Κρατά στο ματς τον εξουθενωμένο Ελ Αραμπί ποντάροντας στην αύρα του – είναι ο παίκτης που έχει κόψει τη φόρα της Κρασνοντάρ το καλοκαίρι, που έχει τρομάξει την Μπάγερν, που έχει δώσει την πρόκριση με τον Ερυθρό Αστέρα. Ο Ολυμπιακός χρειάζεται ένα γκολ για να γράψει ιστορία κι ο Μαροκινός μπορεί να σηκώσει το βάρος της συγγραφής της: κι αυτό γνώση είναι.

Όταν ο Ελ Αραμπί στέλνει τη μπάλα στα δίχτυα μετά την ασίστ του Μασούρα, ο Μαρτίνς πανηγυρίζει ένα γκολ όσο ποτέ του γιατί είναι και δικό του. Αλλά δικά του είναι κι αλλά. Υπάρχει μια τρομερή άμυνα με παίκτες που είναι συνήθως δυο κινήσεις μπροστά από τον αντίπαλό τους, τρια «σκυλιά» στη μέση που ξέρουν πάντα πότε πρέπει να ανοίξουν και πότε να κλείσουν το ματς και μια επίθεση ικανή να διαβάσει κάθε αδυναμία του αντιπάλου, γιατί οι παίκτες που την αποτελούν γνωρίζουν ο ένας τον άλλο έχοντας παρακολουθήσει εντατικά μαθήματα στο φροντιστήριο του χρόνου. Το ματς γίνεται το απόσταγμα της χρονιάς: υπάρχει η θέληση που είχαμε δει με την Μπάγερν και την Τότεναμ, η τακτική που είχαμε θαυμάσει με την Μπασακσεχίρ, η αποτελεσματικότητα που είχαμε χαρεί με την Κρασνοντάρ, η πίστη ότι η νίκη θα ρθει που έδωσε την πρόκριση με τον Αστέρα. Ο Μαρτίνς παραλαμβάνοντας το απόλυτο τίποτα έχει κατηχήσει τους παίκτες του: η ομάδα έχει γεμίσει προπονητές! Ολοι γνωρίζουν τα μυστικά της αποστολής όσο και τα θέλω του προπονητή τους και το παιγνίδι του συμπαίκτη τους. Και η γνώση οδηγεί σε ένα μυθιστορηματικό φινάλε με ένα γκολ στο 119’.

Διαβάστε την συνέχεια εδώ

Περισσoτερα για RED BLOGS

Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση

Follow Us