Ακολουθήστε μας

RED BLOGS

Καρπετόπουλος: Κατάλληλος κι όχι απλά ικανός

Καρπετόπουλος: Κατάλληλος κι όχι απλά ικανός

Ανέβηκε πριν 4 εβδομάδες

Μέσα στη γενική ευφορία που υπάρχει για τον Ολυμπιακό και τα αποτελέσματά του στην Ευρώπη (και όχι μόνο…) θέλω να πω κάτι εγκαίρως: το μοναδικό πρόβλημα του Ολυμπιακού είναι να τρακάρει πάνω στο δέντρο και να μην απολαύσει το δάσος. Το δέντρο είναι το πρωτάθλημα, το δάσος το ποδόσφαιρο.

Πίστωση χρόνου και στήριξη

Τον τελευταίο ενάμιση χρόνο ο Ολυμπιακός μπήκε στις σωστές ράγες διότι το καλοκαίρι του 2018 ο Βαγγέλης Μαρινάκης έκανε μία αληθινά δύσκολη επιλογή: όρισε ως προτεραιότητα τη δημιουργία μιας καινούργιας ομάδας αφήνοντας για λίγο κατά μέρους την παραδοσιακή ψύχωση για την κατάκτηση του πρωταθλήματος. Ο Ολυμπιακός ερχόταν από μία κακή χρονιά, άλλαξε περίπου είκοσι ποδοσφαιριστές και το σπουδαιότερο έφερε έναν προπονητή, τον Πέδρο Μάρτινς, στον οποίο δόθηκε πραγματικά πίστωση χρόνου.

Πρέπει να εξηγήσω κάτι. Πίστωση χρόνου δεν δίνεται  σε ένα προπονητή μόνο όταν τον κρατάς στη θέση του, παρά τα όποια άσχημα αποτελέσματα: πιο σημαντικό και από αυτό είναι να σέβεσαι τις επιλογές του και να τον ακούς. Πολύ πριν εμφανίσει έναν Ολυμπιακό θεαματικό και αποτελεσματικό ο Μαρτίνς χρειάστηκε να κάνει επιλογές οι οποίες δεν ήταν καθόλου απλές. Ο παραγκωνισμός του Γιάγια Τουρέ π.χ ή η εμπιστοσύνη στο δίδυμο Καμαρά – Μπουχαλάκη (την ώρα που υπήρχαν ο Γκιγιέρμε αλλά και ο Νάτχο) έδειξαν ότι ο τύπος δεν μασάει. Το ίδιο φάνηκε αργότερα κι όταν έδειξε την προτίμησή του στο Μασούρα και όχι στον ακριβοπληρωμένο συμπατριώτη του Ζιλ Ντίας ή στον Σολδάνο την απόκτηση του οποίου επίσης εισηγήθηκε.

Ολα αυτά και πολλά άλλα είχαν ως συνέπεια να προκύψει ο εφετινός Ολυμπιακός, που δεν είναι  μία συνάθροιση από  μονάδες, αλλά μία οργανωμένη και δουλεμένη ομάδα εντός της οποίας πάρα πολλοί ποδοσφαιριστές έκαναν βήματα προόδου. Ο Μάρτινς είπε μετά το τέλος του παιχνιδιού του Ολυμπιακού με την Τότεναμ ότι και πέρυσι στον όμιλο του Γιουρόπα λιγκ ο Ολυμπιακός είχε ξεκινήσει με ισοπαλία 0-0 με την Μπέτις, όμως οι δυο ισοπαλίες δεν έχουν καμία ομοιότητα. Αυτό που δεν είπε είναι ότι αν δει κανείς τα δυο παιχνίδια καταλαβαίνει και το είδος της δουλειάς που έγινε – το καλό είναι ότι αυτό το καταλαβαίνει και ο κόσμος, τουλάχιστον μία μεγάλη μερίδα του.

Έχουν γραφτεί πολλές φορές πολλά για τη δουλειά του προπονητή. Αυτό που μπορεί να δώσει κάποιος προπονητής στον Ολυμπιακό είναι ακριβώς αυτό που βλέπουμε τώρα: τίποτα άλλο. Ούτε το πρωτάθλημα δεν μπορεί να κερδίσει ένας προπονητής, ούτε μπορεί να σου εξασφαλίσει νίκες στα ντέρμπι, ούτε μπορεί να περπατάει στη θάλασσα και να ανασταίνει νεκρούς: το επισημαίνω αυτό σε μία στιγμή ευφορίας διότι, αν υπάρχει ένας μεγάλος κίνδυνος, είναι η καλή δουλειά του Μάρτινς να πνιγεί στο βούρκο της εγχώριας μιζέριας. Η δουλειά του Μαρτίνς είναι το χτίσιμο της ομάδας και η νέα του αποστολή είναι να πάρει πράγματα από τον Σουντανί, τον Ελ Αραμπί, τον Λοβέρα, τον Γκασπάρ, τον Μπενζιά, τον Μάρκοβιτς, τον Μπα. Για να κάνει μια ομάδα ακόμα καλύτερη.

Διαβάστε την συνέχεια εδώ

Περισσoτερα για RED BLOGS

Διαφήμιση
Διαφήμιση

Follow Us

Διαφήμιση