Ακολουθήστε μας

RED BLOGS

Καρπετόπουλος: Κάτι περισσότερο και από νίκη….

Η νίκη είναι αλήθεια ότι έχει θεοποιηθεί ήδη από τα χρόνια της Αρχαίας Ελλάδας – δεν είναι ψύχωση των καιρών μας. Για να είναι κατανοητή η σημασία της οι Αρχαίοι Ελληνες την λάτρευαν ως Θεά, προγενέστερη του Δία: στην Τιτανομαχία αυτός κέρδισε γιατί την είχε σύμμαχό του. Η Θεά Νίκη εμφανίζεται με φτερά για να σου θυμίζει ότι εύκολα πετάει μακριά σου.

Η νίκη έχει θεοποιηθεί, κυρίως ως αποτέλεσμα του πολέμου, διότι όταν προκύπτει, αλλάζει τον κόσμο. Ο αθλητισμός, που είναι κι αυτός μια μικρή γοητευτική μάχη επικράτησης, εμπεριέχει την ανάγκη της νίκης – εν μέρει και την δύστροπη μαγική ιερότητα της: και στις αθλητικές ιστορίες η νίκη μπορεί να πετάξει και να χαθεί, καμιά φορά χωρίς λόγο. Αλλά αντίθετα από τις πολεμικές ιστορίες, στον αθλητισμό σπανίως η νίκη αλλάζει τον κόσμο. Συχνά δεν αλλάζει απολύτως τίποτα διότι ως αποτέλεσμα είναι διαδικαστικό και εύκολο, ενώ άλλοτε το μεθύσι και η χαρά που προκαλεί εκτονώνονται χωρίς να το καταλάβεις – σε χρόνο ρεκόρ. Η νίκη είναι, ειδικά στον αθλητισμό, σεβαστή, πλην όμως και υπερτιμημένη, καθώς σχεδόν πάντα υπάρχει η ανάγκη της συνέχειας της: πολλές φορές γίνεται σαν την περίφημη πέτρα του Σίσυφου – σου επιβάλει να κάνεις τα πάντα από την αρχή χωρίς καλά καλά να προλάβεις να την χαρείς.

Εχουμε ανάγκη από νίκες; Σίγουρα ναι. Αλλά έχουμε και μεγαλύτερη ανάγκη από κάτι που είναι μεγαλύτερο από τη νίκη: μιλάω για τη χαρά που προκαλεί στον ποδοσφαιρόφιλο η απόλαυση του ματς του Ολυμπιακού με την Τότεναμ. Ειδικά στο καταπληκτικό, ζεστό και για ένα βράδυ υπέροχα γιορτινό Καραϊσκάκη.

Η βεβαιότητα του πραγματικά σπουδαίου

Υπάρχουν ένα σωρό συνώνυμα της  νίκης. Υπάρχει η επιβολή, η κυριαρχία, ο θρίαμβος, η ισοπέδωση, η επικράτηση. Ολες αυτές οι λέξεις είναι χρήσιμες για να κάνουν κατανοητό το είδος της νίκης, αλλά καμία από αυτές τις λέξεις δεν περιγράφει το συναίσθημα, που συνοδεύει μια νίκη. Ξέρετε γιατί; Γιατί η νίκη δεν είναι απαραίτητο ότι παράγει και συναισθήματα. Όσο πιο εύκολη είναι τόσο πιο εύκολα την ξεπερνάς, όσο πιο δύσκολη είναι τόσο περισσότερο σε προβληματίζει. Αντίθετα από την ήττα που σχεδόν πάντα σε πικραίνει (ακόμα κι αν η αγάπη σε οδηγεί στο να ψάχνεις δικαιολογίες), η συναισθηματική ανταπόκριση στη νίκη δεν είναι πάντα η ίδια. Το πιο παράξενο στην περίπτωση της νίκης είναι ότι παρόλο που ως κατάσταση θα πρεπε να είναι γιορτινή, εν τούτοις συχνά οδηγεί και σε ένα κορεσμό απερίγραπτο: όσο κι αν ακούγεται παράξενο, όσο πιο πολύ η ομάδα κερδίζει, τόσο μεγαλύτερη είναι η πιθανότητα η νίκη να μικρύνει – να γίνει «πληθωριστική», να χάνει σε αξία. Κατανοώ ότι αυτό είναι ένα προνόμιο που έχουν όσοι σε νίκες έχουν συνηθίσει, αλλά επισημαίνω το γεγονός για να γίνει κατανοητό ότι η νίκη από μόνη της δεν αρκεί για να σε «γεμίσει». Ως ποδοσφαιρόφιλος χρειάζεσαι κάτι παραπέρα και παραπάνω από τη νίκη: την υποψία ή την βεβαιότητα ότι αυτό που παρακολούθησες είναι κάτι σπουδαίο.

Το ματς Ολυμπιακός – Τότεναμ 2-2 δεν είχε νικητή. Αλλά είχε στο ενενηντάλεπτό του τόσες ιστορίες, τόσες εναλλαγές αισθημάτων και τόσες θεαματικές εκπλήξεις, που όποιος το έζησε θα το θυμάται. Κυρίως γιατί στο τέλος δημιούργησε μια ακόρεστη ανάγκη για να ξαναδείς κάτι ανάλογο: ήταν ένα πραγματικό παιγνίδι του Τσάμπιονς λιγκ σε μια χώρα που σχεδόν έχει ξεχάσει τι σημαίνει πραγματικό ποδόσφαιρο. Η εικόνα του ήταν σημαντικότερη από το αποτέλεσμά του. Δημιουργεί σε όποιον το είδε μια προσμονή που αγγίζει τα όρια ενός γλυκού πάθος: θες να ξαναζήσεις άλλη μια τέτοια νύχτα με τον Ολυμπιακό σου και με ένα αντίπαλό δυνατό όσο η Τότεναμ. Αυτό το πάθος είναι μαγικό γιατί προκύπτει μετά από ένα ματς στο οποίο ο Ολυμπιακός δεν κέρδισε. Πράγμα που σημαίνει πως κανείς δεν έχει ανάγκη τη νίκη για να ζήσει μια διαδικασία ποδοσφαιρικής απόλαυσης.

Διαβάστε την συνέχεια εδώ

ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΤΟ REDNEWS.GR ΣΤΟ GOOGLE NEWS

Περισσoτερα για RED BLOGS

Follow Us