Ακολουθήστε μας

RED BLOGS

Καρπετόπουλος: “Με την καρδιά του”

Περισσότερο ίσως και από το ζεστό χειροκρότημα με το οποίο ο κόσμος που ήταν στο Καραϊσκάκη χθες βράδυ επιβράβευσε την τεράστια προσπάθεια των παικτών του Ολυμπιακού, μου άρεσαν τα συνοφρυωμένα πρόσωπα των ποδοσφαιριστών και του προπονητή της ελληνικής ομάδας στο φινάλε. Δεν διέκρινα καμία απολύτως χαρά για την εξαιρετική εμφάνιση: αυτό που όλοι επαναλάμβαναν ήταν η λέξη «κρίμα». Ολοι ήθελαν στο τέλος του παιχνιδιού να έχουν πάρει από αυτό κάτι – ένα βαθμό τουλάχιστον. Αυτό το επισημαίνω διότι το βρίσκω αρκετά θετικό. Οι παίκτες του Ολυμπιακού δεν κοιτάχτηκαν στον καθρέφτη με αυταρέσκεια μετά το τέλος του παιχνιδιού δηλώνοντας ευχαριστημένοι για την προσπάθεια – αντιθέτως τα είχαν με τον εαυτό τους. Το ότι το παιχνίδι με την Μπάγερν, που δεν είχε δεχτεί γκολ σε κανένα από τα περάσματα της από την Ελλάδα εδώ και σαράντα χρόνια, κρίθηκε τελικά στις λεπτομέρειες, δεν απάλυνε την στεναχώρια τους και στο χειροκρότημα του γήπεδο απλά ένοιωσαν ένα είδος κατανόησης του κοινού για την προσπάθεια που κατέβαλαν. Κι έτσι πρέπει.

Ολυμπιακός εναντίον Λεβαντόφσκι

O Ολυμπιακός των μεγάλων ευρωπαϊκών παιχνιδιών επέστρεψε χθες βράδυ παίζοντας ένα σπουδαίο ματς με την Μπάγερν στο Καραϊσκάκη. Η ομάδα του Μαρτίνς ηττήθηκε με 2-3, αλλά υπήρξε συνεπέστατη απέναντι σε αυτό που ήταν νομίζω η απαίτηση του κόσμου πριν το ματς αρχίσει: τα έδωσε όλα παλεύοντας μέχρι το φινάλε. Ο Ολυμπιακός κατάφερε να προηγηθεί σχετικά νωρίς: ο killer Ελ Αραμπί στο 25΄ εκμεταλλεύτηκε μία καταπληκτική σέντρα του Τσιμίκα (πιθανότατα του καλύτερου ποδοσφαιριστή του γηπέδου) κι άνοιξε το σκορ με κεφαλιά. Η Μπάγερν γύρισε το ματς με τον Λεβαντόφσκι που στο 34΄ σκόραρε σαν φορ ράτσας παίρνοντας το ριμπάουντ μετά από μία καταπληκτική επέμβαση του Σα σε σουτ του Μίλερ και στο δεύτερο ημίχρονο  πέτυχε το 1-2  την πρώτη φορά που η Μπάγερν πάτησε την περιοχή  του Ολυμπιακού- ο Λεβαντόφσκι εκμεταλλεύτηκε μία εκτέλεση κόρνερ, το οποίο παραχώρησε κάπως άτσαλα ο νευρικός Σεμέδο, που μοιάζει κουρασμένος. Οι Γερμανοί με τον  Τολισό που είχε περάσει στο παιχνίδι στο ημίχρονο για να συμμαζέψει τη μεσαία γραμμή τους έφτασαν στο 1-3. Ομως όλα τα υπόλοιπα, ειδικά στο δεύτερο 45λεπτο, τα έκανε ο Ολυμπιακός. Η ομάδα του Μαρτινς μπήκε πάρα πολύ καλά και είχε τρεις τελικές προσπάθειες στα πρώτα δέκα λεπτά ενώ το σκορ ήταν ισόπαλο. Δεν πτοήθηκε καθόλου όταν η Μπάγερν έκανε το 1-3 και μείωσε με ένα σουτ του Γκιγιέρμε. Κυρίως έπαιξε για 45 λεπτά στα ίσια τους  Γερμανούς κι έχασε με τον Ποντενσε την ευκαιρία να ισοφαρίσει στο 87΄. Ο κόσμος θα έχει να θυμάται κυρίως το διάστημα της συνεχόμενης πίεσης στο φινάλε, όταν ο Ολυμπιακός βρέθηκε στο γήπεδο με πέντε κυνηγούς. Ο Μαρτίνς, που δεν είχε ένα κανονικό κεντρικό χαφ για να φρεσκάρει τη μεσαία γραμμή, τελείωσε το ματς με τους Ποντένσε, Ρατζέλοβιτς, Λοβέρα, Αλ Αραμπί και Γκερέρο στο γήπεδο, μετατρέποντας την αδυναμία της βραδιάς σε παράξενο πλεονέκτημα! Δεν ρίσκαρε νωρίς, γιατί δεν μπορεί ν΄αφήσεις χώρους για αντεπιθέσεις στη Μπάγερν, αλλά το έκανε στο φινάλε παρουσιάζοντας μια ομάδα που έκλεισε και πίεσε τους Γερμανούς πρωταθλητές όσο καμία ελληνική ομάδα ποτέ.

Η Μπάγερν πέρασε για μία ακόμα φορά με νίκη από την Ελλάδα αλλά αυτή η νίκη της δεν έχει καμία σχέση με τις προηγούμενες. Χρειάστηκε όλη την εμπειρία της και φυσικά το καταπληκτικό σέντερ φορ της. Χωρίς τον Λεβαντόφσκι, τη ρέντα του και την τρομερή εμπειρία του δύσκολα θα έπαιρνε βαθμό στο Φάληρο. Αλλά αυτά είναι τα προφανή της βραδιάς: τα μεγάλα κέρδη είναι άλλα.

Με ελάχιστες προσθήκες

Ο Ολυμπιακός χθες έδειξε την πρόοδό του απέναντι σε ένα μεγαθήριο – στο τέλος του Τσάμπιονς λιγκ η μισή του ενδεκάδα θα αποτελείται από ποδοσφαιριστές που θα έχουν ποδοσφαιρικά κάνει τεράστια βήματα μπροστά: ακόμα κι αν έχει αποκλειστεί, ακόμα κι αν γυρίσει με βαριές ήττες από το Μόναχο και το Λονδίνο, το πέρασμά του αυτή τη φορά από τους ομίλους υπήρξε πολλαπλώς ευεργετικό: οι πιο πολλοί από τους παίκτες του (που στη διοργάνωση δεν είχαν ξαναπαίξει) θα είναι εξαιρετικά βελτιωμένοι και έτοιμοι για αληθινά σπουδαία πράγματα. Αυτό που βασικά παρακολουθούμε φέτος – χωρίς να το έχουμε καταλάβει γιατί δεν είμαστε συνηθισμένοι σε τέτοια – είναι το δεύτερο μέρος του «χτισίματος» που ξεκίνησε πέρυσι. Φέτος αυτό που χτίζεται είναι ένας ευρωπαϊκός χαρακτήρας σε μια ομάδα που κάτι τέτοιο δεν είχε στην πραγματικότητα ποτέ. Οι όποιες ευρωπαϊκές επιτυχίες του Ολυμπιακού ήταν πάντα αποσπασματικές, ξαφνικές, συχνά απροσδόκητες και για αυτό λίγες. Αυτό που εγώ βλέπω είναι ότι με ελάχιστες προσθήκες το επόμενο καλοκαίρι ο Ολυμπιακός είναι έτοιμος να παίζει του χρόνου στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις στα ίσια με το 80% των μεγάλων ομάδων που σε αυτές συμμετέχουν. Με ένα ή δυο ποιοτικά χαφ ακόμα κι αντικαθιστώντας όποιον φύγει (αν κάποιος φύγει) ο Ολυμπιακός μπορεί να είναι του χρόνου και στην Ευρώπη πάρα πολύ καλύτερος. Αρκεί να μην πατήσει το κουμπί της αυτοκαταστροφής.

Διαβάστε εδώ τη συνέχεια

Περισσoτερα για RED BLOGS

Διαφήμιση
Διαφήμιση

Follow Us

Διαφήμιση