Ακολουθήστε μας

RED BLOGS

Καρπετόπουλος: Να κοιτάς πάντα ψηλά…

Τελειώνει το ματς κι από τη μια αναρωτιέσαι ποιος Θεός βοηθά τον Ολυμπιακό να κάνει αυτές τις υπέροχες απαραίτητες υπερβάσεις για να κερδίσει με ένα γκολ στο 90΄ το πρώτο του ματς στο Τσάμπιονς λιγκ εφέτος απέναντι σε μια Μαρσέιγ με αθλητική φρεσκάδα μεγαλύτερη κι από την άλλη σκέφτεσαι ποιος διάβολος έχει στερήσει από τον κόσμο του Ολυμπιακού, που θα γέμιζε το γήπεδο, να ζήσει κάτι τόσο υπέροχο όσο μια νίκη αντρίκια και δίκαιη όπως η χθεσινή. Δεν χειροκροτάς, γιατί δεν είσαι στο γήπεδο. Απλά σηκώνεις τα χέρια πανηγυρίζοντας. Θα θελες να μπεις στο γήπεδο να σηκώσεις τον Πέδρο Μαρτίνς και τα παιδιά του στα ουράνια: αυτό που σου πρόσφεραν είναι η απόδειξη μιας πίστης υπέροχη – ένα είδος βεβαιότητας ότι όντως υπάρχει κάτι μαγικό. Στο μυαλό και στο Καραϊσκάκη.

Τα τρία απαραίτητα

Πριν τη μεταφυσική ας δούμε την πραγματικότητα. Ενας προπονητής σε αυτό το επίπεδο είναι απαραίτητο να ξέρει τρία πράγματα. Το πρώτο τον αντίπαλο και πως θα τον βραχυκυκλώσει – ειδικά αν η δική του ομάδα μπορεί να τρέξει και να πιέσει λιγότερο. Το δεύτερο απαραίτητο είναι να έχει ένα σχέδιο διαχείρισης, απλό και κατανοητό. Το τρίτο να ξέρει την ομάδα του. Και φυσικά να την πιστεύει.

Ο Μαρτίνς κερδίζει κατά τη γνώμη μου το ματς στο πρώτο ημίχρονο, όταν ο Ολυμπιακός δεν είναι καλύτερος πλην όμως κάνει κάτι σημαντικό: δείχνει ότι μπορεί να διαχειριστεί την πίεση – και την αγωνιστική και την ψυχολογική. Δεν μπορεί να κάνει την κατοχή μπάλας που έχει συνηθίσει, μπορεί όμως να σπάσει το ρυθμό των Γάλλων και να μην τους αφήσει να τρέξουν: σκοτώνει κάθε πιθανότητα transition επίθεσης και στο τέλος του ημιχρόνου, σαν τον πυγμάχο που κουράζει τον αντίπαλο, δείχνει ότι περιμένει απλά τη στιγμή για να τον βγάλει νοκ άουτ. Δεν σκοράρει ο Ελ Αραμπί στο 38΄αλλά όλα έχουν γίνει όπως πρέπει: η συνεργασία είναι προσχεδιασμένη, δουλεμένη, άψογα εκτελεσμένη – κακό είναι μόνο το τελείωμα.

Γεμάτος από φάτσες

Ξεπερνώντας το δύσκολο πρώτο ημίχρονο είναι δεδομένο ότι ο Ολυμπιακός θα γίνει πιο απειλητικός:  έχει πιο πολλές φάτσες που μπορεί να κρίνουν το ματς. Το σχέδιο του Μαρτίνς είναι απλό, αλλά όχι απλοϊκό: πρώτα αντέχουμε, μετά τους κουράζουμε και μετά κερδίζουμε μέτρα. Κι ακόμα κι αν αφήσουμε τη μπάλα στον αντίπαλο λίγο πιο πολύ, προσπαθούμε να εκμεταλλευτούμε κάθε φάση, κάθε λάθος, κάθε έμπνευση του συμπαίκτη που μπορεί να δημιουργήσει.

Το γκολ μπαίνει στο 90΄αλλά έχουν προηγηθεί φάσεις  πολλές. Ενα γκολ του Μασούρα στο 51΄έχει ακυρωθεί μυστηριωδώς, αφού η μπάλα στον σκόρερ φτάνει από αντίπαλο. Ο Ματαντά νικάει τον Βαλμπουενά σε ένα τε α τετ στο 70΄. Ο Ελ Αραμπί στο 83΄ κι ο Σεμέδο στο 88΄δεν βρίσκουν εστία σχεδόν εξ επαφής, σε φάσεις μάλλον εύκολες για την κλάση τους. Τίποτα από όλα αυτά δεν προκύπτει τυχαία. Η ομάδα χτίζει την πίστη ότι θα κερδίσει καθώς τα λεπτά περνούν. Κι ο Μαρτίνς που την ομάδα την ξέρει καλά τη σιγοντάρει με τον τρόπο του. Που είναι σπουδαίος.

Διαβάστε εδώ τη συνέχεια

Περισσoτερα για RED BLOGS

Follow Us