Ακολουθήστε μας

RED BLOGS

Καρπετόπουλος: “Τελεία και παύλα”

Η επιστροφή από την διακοπή των τριών μηνών είχε ως αποτέλεσμα να δούμε ομάδες κομμάτι διαφορετικές – για την ακρίβεια η προηγούμενη απόδοσή τους δεν είχε καμία σχέση με την τωρινή και το πράγμα δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς. Βλέποντας τι συμβαίνει και στα ξένα πρωταθλήματα δεν υπάρχει τίποτα δεδομένο. Η όποια προσέγγιση των παιγνιδιών είναι δύσκολη: μοιάζει σχεδόν αδύνατο να προβλέψεις πως θα παρουσιαστούν όποιο κι αν είναι το κίνητρό τους. Στη Γερμανία οι παίκτες της Μπάγερν επέστρεψαν με κίνητρο να δείξουν ότι είναι καλύτεροι και κάνουν στο φινάλε της Μπουντεσλίγκα περίπατο: η Μπορούσια και η Λειψία λύγισαν από την πίεση της ανάγκης για νίκες, μολονότι το κίνητρο να στερήσουν τον τίτλο από την Μπάγερν ήταν τεράστιο. Στην Πορτογαλία αντιθέτως η Μπενφίκα, μολονότι είχε το μεγάλο κίνητρο να λυγίσει την Τοντέλα στο γήπεδό της και να πάρει κεφάλι στη βαθμολογία, έφερε πριν λίγες μέρες ένα 0-0 και οι οπαδοί της πήραν τους παίκτες κυριολεκτικά με τις πέτρες. Το ματς της Τούμπας, στο οποίο είχαμε τη δεύτερη νίκη του Ολυμπιακού επί του ΠΑΟΚ φέτος, δεν ήταν μια ιστορία κινήτρων τελικά, αλλά μέτρησαν άλλα σημαντικότερα.

Η στρατηγική και η έλλειψή της

Είχαμε αφήσει τον Ολυμπιακό με τον ΠΑΟΚ σε τελείως διαφορετική κατάσταση από αυτή που τους είδαμε – ωστόσο μολονότι η απόδοση ήταν διαφορετική αδυναμίες και προτερήματα ήταν περίπου ίδια. Στο προηγούμενο μεταξύ τους ματς για το πρωτάθλημα ο Μαρτίνς είχε κερδίσει τον Φερέιρα σε μια σκληρή παρτίδα σκάκι με 0-1. Στο τελευταίο ματς των δυο ο ΠΑΟΚ είχε επικρατήσει για το κύπελλο με 3-2, γυρίζοντας ένα ματς στο οποίο ο Ολυμπιακός είχε κάμποσες ελλείψεις και στο οποίο είχε προηγηθεί με 0-2. Αν τα προηγούμενα κάτι λένε οι δυο προπονητές έπρεπε να σταθούν σε αυτά τα δυο πρόσφατα (σχετικά…) ματς και να θεμελιώσουν μια στρατηγική. Αυτό είχε ο Ολυμπιακός στο παιγνίδι του. Κι αυτό δεν είχε ο ΠΑΟΚ.

Το βασικό ζητούμενο

Οι ομάδες γύρισαν μετά από ενενήντα μέρες: το πώς θα κατένεμαν τις όποιες δυνάμεις τους ήταν το βασικό ζητούμενο. Είδαμε πάλι σκάκι – κι ίσως για αυτό νικητής ήταν πάλι ο Πέδρο Μαρτίνς. που έχει αποδείξει πως αυτό το κάνει σωστά – μεταβάλλοντας μάλιστα την στρατηγική της προσέγγισης ανά περίσταση. Αν το 1-0 είναι ένα «σκορ εργαλείο», (το σκορ που ανήκει κατά βάση στον προπονητή), ο Πέδρο Μαρτίνς εδώ και καιρό το χρησιμοποιεί σαν νυστέρι. Ειδικά στο δεύτερο γύρο του πρωταθλήματος αυτό το 1-0 το συναντάς σε μια σειρά από νίκες καθοριστικές ειδικά στο δεύτερο γύρο: το ενδιαφέρον στην περίπτωση είναι ότι διαφέρει κατά περίσταση. Υπάρχει π.χ το 1-0 κόντρα στον Παναθηναϊκό στο άδειο Καραϊσκάκη – μετά από ένα ματς στο οποίο η πίεση του Ολυμπιακού ανέβηκε (και πολύ στο δεύτερο ημίχρονο). Υπάρχει το 1-0 στο Περιστέρι κόντρα στον Ατρόμητο, με ένα γκολ στο φινάλε (που σημειώνει ο Χασάν κι αφού προηγουμένως ο Ολυμπιακός έχει αλλάξει 15 πάσες) – μιλάμε για μια νίκη υπομονής και μεθοδικότητας. Υπάρχει το 1-0 κόντρα στον ΟΦΗ – τον οποίο ο Ολυμπιακός έχει φροντίσει να ακυρώσει κυρίως στη μεσαία γραμμή. Υπάρχει το 1-0 κόντρα στον ΠΑΟΚ, στην προηγούμενη νίκη στην Τούμπα, που οφείλεται κατά βάση στην υποδειγματική δουλειά των ακραίων, (εκείνο το βράδυ ήταν ο Τσιμίκας και ο Ρατζέλοβιτς) – φυσικά και της άμυνας. Και υπάρχει και το χθεσινό 1-0, που δεν έχει σχέση με κανένα από αυτά: ο Ολυμπιακός αποφασίζει να πιάσει τον ΠΑΟΚ από το λαιμό από την αρχή (γνωρίζοντας ότι μπορεί να το κάνει γιατί στο κύπελλο έχει προηγηθεί με 0-2 πολύ νωρίς…) κι αφού το κάνει και προηγείται με τον Ελ Αραμπί, τον αφήνει στην επανάληψη να τρώγεται με τα ρούχα του δείχνοντάς του ότι έχει φέτος αντιμετωπίσει στην Ευρώπη επιθέσεις πολύ δυνατότερες από την δική του.

Δείτε την συνέχεια του άρθρου

ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΤΟ REDNEWS.GR ΣΤΟ GOOGLE NEWS

Περισσoτερα για RED BLOGS

Follow Us