Ακολουθήστε μας

RED BLOGS

Καρπετόπουλος: Το βασικό ζητούμενο

Όταν ξεκίνησε η μεταγραφική περίοδος είχα γράψει εδώ ένα κομμάτι στο οποίο εξηγούσα γιατί ο Ολυμπιακός θα αλλάξει πολύ: κάποιες αποχωρήσεις ήταν δεδομένες και υποχρεωτικές. Από τα πολλά που κυκλοφορούσαν τότε ήμουν σίγουρος ότι θα φύγουν δυο τουλάχιστον παίκτες του, πλην του Ομάρ που είχε «φύγει» ήδη από τον Ιανουάριο: ο ένας ήταν ο Τσιμίκας, που έπρεπε να δοκιμάσει την τύχη του σε ένα καλύτερο πρωτάθλημα με τις ευχές του Ολυμπιακού κι ο άλλος ήταν ο Γκιγιέρμε που ο Ολυμπιακός όφειλε να πουλήσει, αν και εφόσον αυτός αρνιόταν την πρόταση ανανέωσης του συμβολαίου του. Χωρίς χρήματα από διαρκείας εισιτήρια και με πεσμένα τα έσοδα από τις χορηγίες ο Ολυμπιακός δεν μπορεί να χάνει παίκτες ως ελεύθερους: την πάτησε στην περίπτωση του Ελαμπντελαουί δείχνοντας του εμπιστοσύνη, αλλά μια φορά μπορεί να σε πιάσουν κορόιδο – δεύτερη απαγορεύεται.

Την βεβαιότητα μου ενίσχυσε η απόδοση του Γκιγιέρμε στο ματς με την Γούλβς: ο παίκτης έμοιαζε να παίζει με το μυαλό αλλού και δεν ήταν αυτός που είδαμε πέρυσι και φέτος. Αν σου προσφέρουν τέσσερις φορές περισσότερα χρήματα από αυτά που παίρνεις (!), είναι λογικό να σκέφτεσαι τα χρήματα που σε περιμένουν πιο πολύ από το ματς που έχεις μπροστά σου. Το κακό για τον Ολυμπιακό είναι ότι τη διαπραγμάτευση με τους Αραβες την έχει κάνει ο ίδιος ο παίκτης και οι μάνατζέρ του: ίσως τα χρήματα που θα πάρει αυτή τη φορά να είναι λιγότερα από όσα θα πρεπε. Αλλά τον πολύ κόσμο δεν τον προβληματίζουν τα χρήματα, τον προβληματίζει η ανταγωνιστικότητα της ομάδας, γιατί αυτή θα αλλάξει πολύ μετά από μια χρονιά εξαιρετική.

Είναι ανώφελο να συζητάμε για την υποχρεωτική πρακτική των πωλήσεων στα χρόνια του Financial Fair Play και της παρατεταμένης οικονομικής κρίσης. Είναι επίσης χωρίς αντικείμενο η συζήτηση για τα συμβόλαια και την όποια αξία τους: ο Μέσι ζητά να φύγει από την Μπαρτσελόνα ελεύθερος, μολονότι έχει ένα ακόμα χρόνο συμβόλαιο κι από αυτή του την απαίτηση καταλαβαίνει κανείς πως τα συμβόλαια μετράνε μόνο για τους παίκτες – οι ομάδες δεν έχουν καμία σχεδόν κάλυψη. Το να βάλεις τον Γκιγιέρμε π,χ ένα χρόνο να τρέχει με τις μπουλντόζες είναι εύκολο, αλλά δεν έχεις τις υπηρεσίες του, δεν έχεις τα χρήματα που θα σου φέρει για να τον αντικαταστήσεις και με τέτοιες ενέργειες καταστρέφεις και το όνομά σου – σε μια εποχή που όλα μαθαίνονται η αρνητική διαφήμιση είναι ό,τι χειρότερο. Αρα είσαι υποχρεωμένος να ζεις με την αβεβαιότητα και να είσαι κάθε καλοκαίρι όμηρος των ορέξεων των καλών σου παικτών; Δεν θα το λέγα. Θα λεγα ότι αρκεί να σου είναι ξεκάθαρο πως παίζεται σήμερα το παιγνίδι. Και να προσαρμόζεσαι.

Δεν χρειάζεται να κλαίει κανείς γιατί θα φύγει ο Γκιγιέρμε ή ο Σεμέδο ή όποιος άλλος. Αυτό που χρειάζεται είναι να υπάρχει από την μεριά της ΠΑΕ ένα αδιάκοπο και διαρκές σκάουτινγκ – δηλαδή μια προετοιμασία αντικατάστασης κάθε ποδοσφαιριστή, όσο αγαπητός και σπουδαίος κι αν είναι αυτός. Είναι δύσκολο, αλλά είναι ο μόνος δρόμος.

Διαβάστε εδώ την συνέχεια

Περισσoτερα για RED BLOGS

Follow Us