Ούτε καταστροφή ήταν το χθεσινό αποτέλεσμα του Ολυμπιακού με την Ναϊμέγκεν (0-0), ούτε φυσικά τίποτα το ευχάριστο. Γενικά καμία καταστροφή δεν περιμένει τον Ολυμπιακό φέτος το καλοκαίρι: στην χειρότερη των περιπτώσεων θα βρεθεί στο Europa League. Θα του συμβεί κι αν αποκλείσει τους Ολλανδούς και αποκλειστεί στην συνέχεια, θα του συμβεί κι αν αποκλειστεί σε μια εβδομάδα στην Ολλανδία: το να φτάσει στους ομίλους του Τσάμπιονς λιγκ ήταν εξαρχής δύσκολο, αν όχι και απαγορευτικό. Οπότε συνιστώ ψυχραιμία: το αποτέλεσμα ήταν άλλωστε απολύτως συμβατό με τα προηγούμενα. Τον καιρό του Μεντιλίμπαρ ο Ολυμπιακός έχει αντιμετωπίσει στο Καραϊσκάκη τρεις ολλανδικές ομάδες: την PSV, την Τβέντε και χθες την Ναϊμέγκεν. Δεν είναι τυχαίο ότι έφερε ισοπαλία και με τις τρεις. Οι καιροί που έριχνε τέσσερα γκολ στην Αϊντχόβεν ανήκουν στο παρελθόν: αυτή η στάνη αυτό το γάλα βγάζει. Η ελπίδα είναι να πάει στην Ολλανδία και να κερδίσει, όπως συνέβη πέρυσι με τον Αγιαξ. Κι έχει ο Θεός. Ετσι κι αλλιώς στην Ελλάδα όλα κρίνονται από τον Θεό που λέγεται αποτέλεσμα. Αυτός τα καθορίζει όλα.
Και η εμφάνιση; Ούτε αυτή συνιστά κάποιου είδους λόγω για γκρίνιες αν παρακολουθείς τον Ολυμπιακό του Μεντιλίμπαρ. Ο Ολυμπιακός έφτασε στο πρώτου ευρωπαϊκό ματς στη σεζόν χωρίς να έχει ποτέ του αγωνιστεί σε φιλικό με την ομάδα που ο προπονητής είχε στο μυαλό του για να ανταπεξέλθει στις δυσκολίες του αγώνα: αλλά δεν είναι περίεργο – τα ίδια έκανε και πέρυσι και πρόπερσι, η μόνη διαφορά είναι ότι τότε τα ματς αυτά ήταν στους ομίλους. Διαβάζω ότι χθες ο Ολυμπιακός είχε, λέει, τα περσινά του προβλήματα. Εχει ενδιαφέρον. Αλλά μόνο γιατί αυτό το λένε όσοι δεν τα βλέπανε. Η κάνανε ότι δεν τα βλέπανε, πράγμα χειρότερο.
Γιατί έκανε αυτές τις επιλογές
Κανένας τρόπος προπονητή δεν είναι τέλειος. Το καλό είναι ένας τρόπος να υπάρχει. Το ακόμα καλύτερο ο τρόπος αυτός να είναι συμβατός με την ομάδα, τις απαιτήσεις της διοίκησης και των οπαδών, και την περίσταση γενικά. Για το τι θέλει η διοίκηση και οι οπαδοί έχω μια ιδέα: αν κρίνω από τις επιθέσεις που δέχομαι όταν επισημαίνω ότι ο τρόπος αυτός δεν είναι πολύ συμβατός με την διάσταση της ομάδας, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι αυτό που θέλουν είναι η ομάδα να κερδίζει – τίποτα άλλο.
Το ζήτημα της περίστασης έχει πιο ενδιαφέρον. Ο Μεντιλίμπαρ έκρινε ότι για την χθεσινή περίσταση χρειαζόταν μια ομάδα από παίκτες που τις δυσκολίες των συγκεκριμένων ματς τις καταλαβαίνουν και μπορούν να ανταποκριθούν στα θέλω του. Ο Σάλιακας ξεκίνησε γιατί είναι Ελληνας παίκτης και ο προπονητής πίστεψε ότι του είναι πιο εύκολο να καταλάβει την σημασία του ματς από τον Μαφέο που μόλις ήρθε και που δεν κουβαλάει στο βιογραφικό του πολλές ευρωπαϊκές εμπειρίες. Ο Κάρμο επιλέχτηκε αντί του Πιρόλα γιατί γεμίζει καλύτερα και μπορεί να είναι και πιο επικίνδυνος στις στημένες φάσεις. Τον Ρόκα τον έστειλε στο γήπεδο για να παίξει για αυτόν αφού αυτός τον έφερε: οι Ταρέμι και Γιάρεμτσουκ που έχουν από τον κόουτς απαιτήσεις έμειναν εκτός λίστας. Το τι κάνει και τι αποφασίζει ο Βάσκος δεν είναι εκτός λογικής: το θέμα είναι συνήθως η ίδια η λογική του. Κυρίως οι μονοδιάστατοι τρόποι. Βλέπαμε πχ χθες σε ένα μεγάλο διάστημα του παιγνιδιού τον Πόποβιτς να ψάχνει τον ΕλΚαμπί συνεχώς γεμίζοντας. Ο ΕλΚαμπί στη μία ώρα που άντεξε έτρεξε πολύ τα στόπερ της Ναϊμέγκεν: δεν ήταν λάθος να τον ψάχνει ο τερματοφύλακας ειδικά σε περιπτώσεις που η άμυνα των αντιπάλων είναι ψηλά. Αλλά αυτό δεν μπορεί να γίνεται τόσες φορές. Και γιατί ο αντίπαλος προσαρμόζεται.
Και μετά υπάρχει και κάτι άλλο: ότι οι προθέσεις του προπονητή και αυτό που προκύπτει στο γήπεδο είναι κάτι διαφορετικό. Ο Κάρμο πχ μπορεί να έχει καλύτερα πόδια από τον Πιρόλα αλλά το ότι πέρυσι είχε μια χρονιά χωρίς ρυθμό φάνηκε: η κάρτα που πήρε στο δεκάλεπτο έμπλεξε την άμυνα αμέσως. Ο Σάλιακας και ο Ρόκα μπορεί όντως να είχαν θέληση, αλλά δεν σημαίνει αυτό ότι είναι και έτοιμοι για προκριματικό Τσάμπιονς λιγκ – στην καλύτερη βλέπω δυο αναπληρωματικούς. Ο Ροντινέι μπορεί να είναι σοβαρός σε αυτά τα βράδια, αλλά ως εξτρέμ απλά θα σεντράρει: σε τέτοια παιγνίδια είναι δύσκολο να βρεθεί σε θέση βολής.
Ο κόσμος νομίζει ότι όλα είναι ζήτημα ποιότητας κτλ. Προφανώς κι αν έχεις τον Ντεμπελέ και τον ΕμΠαπέ κάτι παραπάνω θα σου κάνουν. Αλλά αν η μπάλα φτάνει στην αντίπαλη περιοχή από τα ελεύθερα του τερματοφύλακα, χωρίς να υπάρχει η παραμικρή διάθεση να αλλάξει η ομάδα πέντε – έξι πάσες, η εικόνα δεν θα είναι πολύ καλύτερη: ακόμα κι αν δημιουργηθούν κάποιες παραπάνω φάσεις χάρη στην ποιότητα των συγκεκριμένων το ποδόσφαιρο που η ομάδα θα παίζει θα είναι πάντα το ίδιο.
Να παίξει καλύτερα στην Ολλανδία
Είναι φυσικό εμφανίσεις αναιμικές στην επίθεση, όπως η χθεσινή, να δημιουργούν προβληματισμούς στους οποίους ο κόσμος απαντά με απλουστεύσεις του τύπου «πάρτε παίκτες κτλ κτλ»: ο κόσμος δεν έχει κανένα λόγο να προβληματίζεται. Αν για κάτι θα έπρεπε να το κάνει, είναι για να καταλάβει πως όταν ο Ολυμπιακός έριχνε τέσσερα γκολ στην PSV δεν το έκανε γιατί είχε τον Μπέλιγχαμ και τον Χάρι Κέιν, αλλά γιατί είχε ένα τρόπο παιγνιδιού που βοηθούσε τον ΕλΑραμπί, τον Μασούρα, τον βετεράνο Βαλμπόυενα, τον Χασάν να είναι παραγωγικοί ακόμα κι αν στις πλάτες τους έτρεχαν ο Μπουχαλάκης και ο Καμαρά κι όχι ο Ρόντρι και ο Ντάνι Ολμο.
Το 0-0 δεν είναι ένα καλό αποτέλεσμα, αλλά με βάση την εικόνα πρέπει να λες και πάλι καλά. Η ελπίδα του Ολυμπιακού δεν είναι στην ρεβάνς να παίξουν τρεις παικταράδες που θα ρθουν και θα λέγονται Χακίμι, Κβάρα και Ολίσε: δεν υπάρχουν τέτοιοι παίκτες που να κοστίζουν όλοι μαζί 40 εκατ ευρώ ώστε να τους αποκτήσει μια ελληνική ομάδα. Η ελπίδα είναι ο Ολυμπιακός να παίξει στη ρεβάνς καλύτερα το ποδόσφαιρο του Μεντιλίμπαρ και μπορεί να το κάνει αν ο ίδιος ο Βάσκος κάνει λίγο καλύτερες αρχικές επιλογές. Από όσα είδα χθες, και μολονότι είναι νωρίς για συμπεράσματα, ο Ροντινέι ως δεξιός μπακ είναι καλύτερος από τον Σαλιακα και τον Μαφέο, ο Πιρόλα είναι πιο σίγουρος και πιο έτοιμος από τον Κάρμο, ο Εσε είναι απαραίτητος, ο Ζότα ίσως μπορεί να δώσει πιο πολλά από τον Τσικίνιο (αν και το επόμενο ματς είναι εκτός έδρας) και ο Ζέλσον προφανώς δεν μπορεί να λείπει από την αρχική ενδεκάδα. Και σίγουρα δεν είναι δυνατόν σε αυτό τον Ολυμπιακό να γίνονται πέντε αλλαγές νωρίς νωρίς και να μην μπει στο γήπεδο ο Φορτούνης. Αλλά κι όλα αυτά να συμβούν για να αποκλείσει ο Ολυμπιακός την Ναϊμέγκεν πρέπει να παίξει με μεγαλύτερη αγωνιστική ένταση και να δείξει ακόμα πιο πολύ προσοχή στα μετόπισθεν. Να παίξει δηλαδή καλύτερα το ποδόσφαιρο του Μεντιλίμπαρ γιατί αυτόν έχει προπονητή.
Η άλλη λύση είναι να ρθουν μέχρι την άλλη Τετάρτη ο Ντεμπελέ, ο Βινίσιους, ο Χάρι Κέιν και ο Ολίσε για να υπάρχει game changer στον πάγκο. Το βρίσκω όμως κομμάτι δύσκολο. Και δεν είμαι και βέβαιος ότι κι αν έρχονταν θα έβγαζαν από την ενδεκάδα τον Τσικίνιο, τον ΕλΚαμπί, τον Ροντινέι, τον Ντάνι Γκαρθία κτλ κτλ. Οπότε ας κρατήσουμε τα θετικά. Ο Ολυμπιακός δεν έχασε. Εφερε ένα αποτέλεσμα όπως αυτά που φέρνει με τις ολλανδικές ομάδες τον καιρό του Μεντιλίμπαρ – ήταν αποτελέσματα που δεν θυμάμαι και να ενοχλούν κανένα. Και τέλος ό,τι και ν γίνει στην Ολλανδία θα παίξει στο Europa League. To λες και επιτυχία…
πηγή: Karpetshow.gr
